W okresach poprzedzających rozwój nowoczesnej medycyny cukrzyca była rozpoznawana na podstawie objawów klinicznych, takich jak nadmierne pragnienie, częste oddawanie moczu oraz postępująca utrata masy ciała. Brak wiedzy o insulinie sprawiał, że leczenie opierało się na obserwacjach i doświadczeniach przekazywanych w tradycji ludowej.
W dawnych źródłach opisujących metody ludowe pojawiają się wzmianki o stosowaniu roślin, postów oraz ograniczeń żywieniowych. Działania te miały na celu zmniejszenie nasilenia objawów, a nie wpływ na przyczynę choroby. Leczenie nie było ujednolicone i różniło się w zależności od regionu oraz lokalnych wierzeń.
Cukrzyca była często postrzegana jako zaburzenie równowagi organizmu lub „choroba nadmiaru płynów”. W związku z tym stosowano praktyki mające ograniczać pragnienie i ilość oddawanego moczu. Przekazy ludowe nie zawierały wiedzy o metabolizmie glukozy ani o roli trzustki.
Analiza historycznych opisów pokazuje, że metody ludowe nie wpływały na mechanizmy odpowiedzialne za rozwój cukrzycy. Wysoka śmiertelność, szczególnie wśród dzieci, była powszechnie odnotowywana aż do początku XX wieku.
Dopiero rozwój badań naukowych i odkrycie insuliny wykazały, że cukrzyca jest chorobą metaboliczną wymagającą precyzyjnej regulacji hormonalnej. Dawne metody ludowe pozostają dziś źródłem wiedzy historycznej, ilustrującej ograniczenia leczenia przed erą nowoczesnej diabetologii.